Tuesday, February 4, 2014

നന്ദിപ്രകാശനം




സര്‍വശ്രീ : സി.എന്‍.രാമഗുപ്തന്‍ / സി.എന്‍.പ്രഭാകരന്‍ /എന്‍.വി. നാരായണന്‍ /കെ. ഭാസ്കരന്‍ / എം.വി.ഗോപാലകൃഷ്ണൻ / കണ്ടന്‍ / പി.രാമന്‍കുട്ടി

2013 TTC ബാച്ച് കുട്ടികള്‍
സി. സുബ്രഹ്മണ്യന്‍ /സി.കെ.ജലജ /ടി.വി. പ്രീത /എം. രമ്യ//കെ.പി. അരുണിമ
എം.വി. രഞ്ജിത്ത് /. രമണി




ഏഡിറ്റിങ്ങ്
എസ്.വി.രാമനുണ്ണി, സുജനിക
2013 സെപ്തംബര്‍ 17
ടി.ടി..മണ്ണമ്പറ്റ

copy right reserved
2013-14

അനുബന്ധങ്ങള്‍



ഒരു പട്ടിക കൂടി


നമ്പ്ര്
പദം
കുറിപ്പ്
1
നൂറുമേനി
വിളവിന്റെ മികവ് കാണിക്കാനുള്ള സൂചനാപദം. 1 പറ വിത്ത് വിതച്ചാല്‍ 25-30 പറ നെല്ല് സാധാരണ ലഭിക്കും. മികച്ച പാടങ്ങളില്‍ ഇത് 30-35 വരെയാകും. ഇക്കണക്കിന്ന് വിളവ് കിട്ടിയാല്‍ നൂറുമേനി വിളവുണ്ടായി എന്ന് പറയും. ഇത്രയും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ, വിള മോശമായി എന്നും. എന്നാല്‍ - മോശമായല്‍ 80 മേനി/ 78 മേനി / 40 മേനി എന്നൊന്നും കണക്കാറില്ല. 100 മേനി കിട്ടി എന്നാല്‍ അത് പറയും. അല്ലെങ്കില്‍ 'മോശം ' എന്നും. 100 നു താഴെ കണക്കില്ല.
2
1പറനിലം
16 സെന്റോളം വരും. 1 ഏക്കര്‍ നിലം = 6 പറനിലം
3
100 പറ പാട്ടം കിട്ടുന്ന നിലം
ഒരു പറനിലത്തുനിന്ന് 10 പറ നെല്ല് [ ശരാശരി] പാട്ടം കൊടുക്കണം. അതായത് 10 പറ [ 1.5 ഏക്കര്‍] നിലം
4
പാട്ടക്കണക്ക്
1 പറ നിലത്തിന്ന് 10 മുതല്‍ 15 വരെ പറ നെല്ല് പാട്ടമായി കൊടുക്കണം
5
വിതക്കാനുള്ള വിത്ത്
1 ഏക്കര്‍ നിലത്തേക്ക് [പണ്ട് ] 3 പറ വിത്ത് വേണ്ടിവന്നിരുന്നു. നല്ല വിളവ് കിട്ടിയാല്‍ 1 പറ വിത്തില്‍ നിന്ന് 25-30 [സാധാരണ] പറനെല്ല് വിളവ് ലഭിക്കുകയും ചെയ്യും.













അനുബന്ധം 1

സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കും അദ്ധ്യാപകർക്കുമായി മലയാളഭാഷാക്ളാസുകളിലേക്ക് ആവശ്യമായ ചില കുറിപ്പുകൾ ജനയുഗം [ സഹപാഠി ] , മാധ്യമം [ വെളിച്ചം ] എന്നിവയിൽ ഞാൻ സ്ഥിരമായി ചെയ്യാറുണ്ട്. നല്ല പ്രോത്സാഹനം കുട്ടികളിൽ നിന്നും അദ്ധ്യാപകരിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്നതോടെ പുതിയവ എഴുതാനുള്ള ഉത്സാഹം കൂടുകയും ചെയ്യും. ഇതൊക്കെയും ഞാൻ തുടർന്നോ [ പലപ്പോഴും മുമ്പോ ] എന്റെ ബ്ളോഗിൽ [sujanika.blogspot.com] പോസ്റ്റ് ചെയ്യും. ധാരാളം വായനക്കാർ ബ്ളോഗ്സന്ദർശകരായുണ്ട്. ഈ അന്വേഷണം [ കാർഷികം - മറന്നുപോയ ഏടുകൾ ] ബ്ളോഗിനുവേണ്ടി തുടങ്ങിയ ശ്രമമാണ്`.11 പോസ്റ്റുകൾ 2-3 ആഴ്ച്ചകൊണ്ട് തയ്യാറാക്കി. പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ഒപ്പം മാധ്യമം [ വെളിച്ചം ] പത്രത്തിലേക്കും നൽകി.
2013 ലെ കാർഷികദിനാചരണം എന്റെ സ്കൂളിൽ [ ടി.ടി..മണ്ണമ്പറ്റ ] നന്നായി നടത്താൻ പ്ളാൻ ചെയ്യുമ്പോൾ 'കാർഷികം - മറന്നുപോയ ഏടുകൾ ' കുട്ടികളുടേതുകൂടിയാക്കിമാറ്റാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. വിപുലമായ ഈ വിഷയത്തിന്റെ സംപൂർണ്ണതക്ക് കുട്ടികളുടേയും മണ്ണമ്പറ്റയിലെ കർഷകരുടേയും അറിവും ശ്രമവും ആവശ്യമാണെന്ന് തോന്നി. ചിങ്ങം ഒന്നിന്ന് കാർഷികദിനാചരണം ഈ വിഷയത്തിൽ അധിക വിവരശേഖരണത്തിന്നായി പ്രയോജനപ്പെടുത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. സഹാദ്ധ്യാപകരുടേയും കുട്ടികളുടേയും സഹായം ഉറപ്പായി. ഇവിടെയുള്ള പഴയ യഥാർഥ കൃഷിക്കാരുമായി ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. നന്നായി അസൂത്രണം ചെയ്ത പരിപാടിയുടെ വിജയംകൂടിയാണ്` ഈ അന്വേഷണം.




അനുബന്ധം 2

കാലപ്രവാഹത്തിൽ സാമൂഹ്യവും സാംസ്കാരികവുമായ പരിണാമം അതിവേഗം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയാണ്`. ഉരുൾപൊട്ടലിന്റെ ഉപമയിലാണ്` ഇത് സംവേദ്യമാകുക. അതിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങൾ കാലംതന്നെ തീരുമാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും കുത്തൊഴുക്കിൽ പലതും എന്നെന്നേക്കുമായി ഒലിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടാകും. ഇത് കാലത്തിന്റെ ഒരു വികൃതിയാണെന്ന് കാണാം.
സംസ്കാരത്തിലും അതിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഘടകമായ ഭാഷയിലും ഈ ഉരുൾപൊട്ടൽ നടക്കുന്നു. പഴയ പദാവലികൾ പലതും ഒലിച്ചുപോകുന്നു. ഒപ്പം ഒരു സംസ്കൃതിയും ഇല്ലാതാവുകയാണ്`. ഒരു പദം ഇല്ലാതാവുന്നതോടെ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു സാംസ്കാരികമുദ്ര ഇല്ലാതാവുകയാണ്`. 'അളിയൻ ' എന്ന പദം ഇല്ലാതാവുന്നത് സഹോദരിഭർത്താവിനെ/ ഭാര്യാസഹോദരനെ 'അളിയൻ ' എന്ന് സംബോധനചെയ്യാതിരിക്കുകയും മാത്രമല്ല സുഹൃത്തിനെ അളിയൻ എന്ന് സംബോധനചെയ്യുകയും പതിവാകുമ്പോഴാണ്`. 'ഓപ്പ ' എന്ന് മൂത്ത സഹോദരനെ/ സഹോദരിയെ വിളിക്കാതിരിക്കുകയും 'ഓപ്പോൾ' ഒരു സിനിമാപ്പേരുമാത്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ്` പദാവലിയും അതിന്റെ സാംസ്കാരിക ഭൂമികയും മറവില്പെട്ടുപോകുന്നത്. ഇത് പരിണമപരിഭ്രമത്തിലെ ഒരു വീഴ്ച്ചയാണ്`. ഒരു പക്ഷെ, പിന്നൊരിക്കൽ തിരുത്താനാവാത്ത വീഴ്ച്ച. കാരണം പലതുമാവാം എങ്കിലും.
പരിണാമവും നഷ്ടവും വളരെയേറെ സംഭവിച്ച ഒരു മേഖല കാർഷികമാണ്`. കൃഷി ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് തീർത്തും അപരിചിതമാവുകയാണ്`. കേരളത്തെ കേരളമാക്കിയ ഒരു പ്രധാന സാംസ്കാരികരംഗം കാർഷികമാണ്`. കേരളീയന്റെ സകലമാന ജീവിതസങ്കൽപ്പങ്ങളും ഉരുവപ്പെടുത്തിയ കളിമണ്ണ് കാർഷിക സംസ്കൃതിയാണ്`. സാഹിത്യ നൃത്ത നൃത്യ ഗാന സഞ്ചയങ്ങളൊക്കെ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നത് കാർഷികജീവിതത്തിലാണ്`. ഇവയുടെ ആസ്വാദനവും അവതരണവും എല്ലാം കാർഷികവ്യവഹാരങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്``. പുതിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾക്കൊപ്പം സംവദിക്കുന്നവ രൂപം കൊള്ളുന്നുണ്ട് എന്നതു ശരി. എന്നാൽ ഈടുവെപ്പുകൾ പഴയവയാണല്ലോ. അവയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കാവ്യ- കലാജീവിതം മലയാളിക്ക് അസാധ്യമാണ്`. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇവയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ചെറിയൊരു സംഗതിയായി കാണൻ വയ്യ. നഷ്ടപ്പെടുന്ന കാർഷികാദി സംസ്കൃതിയെകുറിച്ചുള്ള ഈ വേവലാതി മലയാളിക്കുണ്ടായേ പറ്റൂ.
ആധുനിക ജീവിതസമ്പ്രദായങ്ങളിൽ ഈ പഴയവ പ്രയോഗിക്കുകയും നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കുകയും വേണമെന്ന വാദം കൃത്രിമമായേ വരൂ. അങ്ങനെ സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യാനാവില്ല. എന്നാൽ അത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടാനുള്ളവയും അല്ല. വന്നുപോന്ന വഴി മറയ്ക്കുന്നതുപോലാകും അത്. വഴികൾ അടയളപ്പെടുത്തി സൂക്ഷിക്കപ്പെടണം. സ്കൂളുകളിലും കോളേജുകളിലും ഒക്കെ അതിനു സാധ്യതകളുണ്ട്. വിക്കിപീഡിയ പോലുള്ള സ്ഥലസാധ്യതകളുണ്ട്. ദൃശ്യ ശ്രവ്യ ലേഖന രൂപങ്ങളിൽ സംഗ്രഹിക്കണം. പഴമയിലൂടെയുള്ള യാത്രകൾ

നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് പരിചിതമാവണം. രസകരമാവണം. സ്വാഭാവികക്രിയകളായി ഇതെല്ലാം മാറണം. ഇന്നലെകളെകുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾ നാളകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനുള്ള ഉരുപ്പടികളാണെന്ന ബോധ്യം വളർത്തണം. പണ്ഡിതന്മാർക്കുമാത്രമല്ല; സാധാരണക്കാരനും. മാനുഷഭാവത്തിൽ ഇതുകൂടി ഉൾച്ചേരണം എന്നു തീരുമാനിക്കണം. മുമ്പറഞ്ഞപോലെ കൃത്രിമമായി ആവർത്തിക്കാനല്ല ; സ്വാഭാവികമായി അകൃത്രിമമായി പുന:സൃഷ്ടിക്കാൻ.

അനുബന്ധം 3
പാഠങ്ങളിലൂടെ
കാര്‍ഷിക സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സങ്കല്‍പ്പങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുകയും ഭാഷാപരമായി പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ നമ്മുടെ പാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ നിരവധിയാണ്`. ഈ അന്വേഷണം ഏഴാം ക്ളാസിലെ മലയാളം ടെക്സ്റ്റ് പരിശോധനയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ കണ്ടെത്തലുകള്‍ താഴെ പട്ടികപ്പെടുത്തുന്നു.

നമ്പ്ര്
പദം / വാക്യം / സന്ദര്‍ഭം
കുറിപ്പ്
1
ഡയറക്ടറുടെ മുഖവുര
കളിച്ചും രസിച്ചും പഠിക്കാം . നമ്മുടെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും പങ്കുവെക്കാന്‍.... ഭാവനയുടെ ചിറകിലേറാന്‍... ചിന്തകള്‍ ക്ക് രൂപം നല്‍കാന്‍.... “
മലയാളത്തിന്റെ കളികള്‍ , മലയാളത്തിന്റെ പാട്ടുകള്‍ ....
2
മൗലിക കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍ എന്ന ഭാഗത്ത്
നമ്മുടെ സമ്മിശ്രസംസ്കാരത്തിന്റെ സമ്പന്നമായ പാരമ്പര്യത്തെ വിലമതിക്കുകയും നിലനിറുത്തുകയും ചെയ്യുക "
പാരമ്പര്യത്തെ അറിയാന്‍ ഉള്ള ശ്രമങ്ങള്‍
3
കരളിലെ നോവ് എന്ന കവിത [പേജ് 9]
കൃഷിപ്പണിക്കാരിയുടെ ജീവിതം
4
[പേജ് 11] കര്‍ഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ദു:ഖങ്ങളും ദുരിതങ്ങളും.....


5
അമ്മകൊയ്യുന്നു എന്ന കഥ
കാര്‍ഷികജീവിതം
6
തരിശുനിലങ്ങളിലേക്ക് [ തിരുനല്ലൂര്‍ കരുണാകരന്‍ ] എന്ന കവിതയിലെ നിരവധി പദങ്ങള്‍ , പ്രയോഗങ്ങള്‍


വൈലോപ്പിള്ളിക്കവിതാശകലം
'ഒറ്റച്ചാലായുഴുതുമറിക്കും ', പുതുമണ്ണ്`', ഉടമകള്‍ ', ഉഴുതു വിതയ്ക്കും ', പുതുവിത്തിന്‍ മണി', കനകക്കതിര്‍....
7
[പേജ് 18] തൊഴിലിനോടുള്ള മനോഭാവം ....
കര്‍ഷക മനസ്സ് അന്വേഷണം
8
പൂരപ്പറമ്പ് ചിത്രീകരണം [ പേജ് 20-21]
പൂരങ്ങളുടെ കാര്‍ഷികബന്ധം / കാലം, ആചാരങ്ങള്‍ , ചടങ്ങുകള്‍ ...
9
ഓണം, പൂക്കളം … [പേജ് 36-37-38]
കാര്‍ഷികാഘോഷങ്ങള്‍ അന്വേഷണം
'ഓണം പിറന്നാലും ഉണ്ണി പിറന്നാലും കോരനു കഞ്ഞി കുമ്പിളില്‍ത്തന്നെ'.... എന്ന പഴഞ്ചൊല്ല് ആശയം
10
കേരളീയം എന്ന കഥ [പേജ് 39]
മുല്ലപൂവ്വ്, ചന്ദനക്കുറി, മുണ്ടും വേഷ്ടിയും … തുടങ്ങിയ കേരളീയ മുദ്രകള്‍
11
അണിഞ്ഞൊരുങ്ങല്‍ [ തുള്ളല്‍ പ്പാട്ട് ]
കേരളീയതയില്‍ നമ്പ്യാര്‍ ദുരോധനാദികളുടെ പുറപ്പാട് വര്‍ണ്ണിക്കുന്നു.
12
കാറ്റേ കടലേ എന്ന കവിത
ഉമ്മറക്കോലായ, കിണ്ടി... തുടങ്ങി നിരവധി കേരളീയ മുദ്രകള്‍
13
തുലാവര്‍ഷപ്പച്ച എന്ന കവ്യനാമം [ സുഗതകുമാരി]


14
ഹരിതാഭകള്‍ എന്ന യൂണിറ്റിലെ ആമുഖ ചിത്രങ്ങള്‍
എല്ലാം കാര്‍ഷിക ബന്ധമുള്ളവ
15
എന്റെ ഗുരുനാഥന്‍ എന്ന കവിത [ പേജ് 58-59]
കര്‍ഷകന്‍ പ്രകൃതിയുടെ മിത്രവും സമൂഹത്തിന്റെ ഗുരുനാഥനുമെന്ന ചര്‍ച്ച
16
വള്ളുവനാടന്‍ കാര്‍ഷികോത്സവങ്ങളിലേക്ക്... എത്ര പൊലിമകള്‍ എന്ന പാഠം.
കാര്‍ഷികോത്സവങ്ങള്‍ വിശദാംശങ്ങള്‍
17
[പേജ് 62] കൃഷിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കയ്യെഴുത്തുമാസിക തയ്യാറാക്കല്‍


18
[പേജ് 63] കാര്‍ഷികവൃത്തി ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ കുറിച്ച് ഒരു പ്രഭാഷണം....


19
[പേജ് 62] കാര്‍ഷികം കയ്യെഴുത്തു മാസിക … ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കേണ്ടിവരും.




അനുബന്ധം 4

കാര്‍ഷികം നിത്യജീവിതത്തില്‍

കാര്‍ഷിക സംസ്കൃതിയും കര്‍ഷകജീവിതവും ആധുനിക തലമുറയ്ക്ക് നിരന്തരം അപരിചിതമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും ജനറ്റിക്കലായി ഇതിന്റെയൊക്കെ അംശങ്ങള്‍ നമ്മുടെ ഈ ആധുനിക ജീവിതത്തിലും പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നു തോന്നുന്നു. ഗാര്‍ഹിക സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ , നിത്യനിദാനങ്ങള്‍ , ഭാഷ , പ്രണയം, ജനന മരണാദികള്‍ , ആരോഗ്യ സംരക്ഷണം, രുചികള്‍ , ലാവണ്യബോധങ്ങള്‍ തുടങ്ങി മിക്കവാറും എല്ലാ മേഖലകളിലും ഇതു തെളിഞ്ഞും ഒളിഞ്ഞും കാണാം.
മലയാളിയുടെ ജീവിതം അതിന്റെ വികസിതമായൊരു രൂപത്തില്‍ കരുപ്പിടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ കാര്‍ഷികജീവിതത്തിന്ന് വലിയ പങ്കുണ്ട്. ലോകത്തിലെമ്പാടുമുള്ള സംസ്കാരങ്ങളുടെയൊക്കെ വികസനത്തില്‍ - സംസ്കാരം എന്ന സങ്കല്പ്പം തന്നെ - കാര്‍ഷിക ജീവിതത്തില്‍ തൊട്ടാണ്` തുടക്കം. പെറുക്കിത്തീനിയായി , നായാടിയായി നടന്ന ജീവി മനുഷ്യനാകുന്നതും സംസ്കൃതിയുള്ളവനുമാകുന്നത് ഒരിടത്ത് സ്ഥിരമായി താമസം [ അതിനു കാരണം കൃഷി ആരംഭിച്ചതാണ്`] ആരംഭിച്ചതോടെയാണ്`. നദീതട സംസ്കാരങ്ങള്‍ വലിയൊരളവോളം കാര്‍ഷിക സംസ്കാരവുമാണ്`. വികസിതപരിഷ്കൃതിയില്‍ അധികപങ്കും സാംസ്കാരികഘടകങ്ങള്‍ പൂരിപ്പിച്ചത് കൃഷിയാണ്`, കാര്‍ഷിക സംസ്കാരമാണ്`. കേരളീയ സംസ്കൃതി എന്നത് മുക്കാല്‍പങ്കും കാര്‍ഷിക സംസ്കൃതിയിലൂന്നിയാണ്`.
കാര്‍ഷിക സംസ്കൃതിയുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ഘടകം അധികാര ശ്രേണിയിലെ മേല്-കീഴ് വ്യത്യാസമാണ്`. പ്രായം ചെന്നയാള്‍ - പ്രായമാകാത്തയാള്‍ , ആണ്‍-പെണ്‍ , വലിയവര്‍ - കുട്ടികള്‍ , അകത്തുള്ളവര്‍ - പുറത്തുള്ളവര്‍ , പണിയെടുപ്പിക്കുന്നവര്‍ - പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ , ധമുള്ളവന്‍ - ധനം കുറഞ്ഞവര്‍ , തൊടിയും വളപ്പുമുള്ളവര്‍ - തൊടിയും വളപ്പും തീരെ കുറഞ്ഞവര്‍, നല്ല വസ്ത്രമുള്ളവര്‍ - മുഷിഞ്ഞവസ്ത്രമുള്ളവര്‍.... എന്നിങ്ങനെ പലമട്ടില്‍ ഉള്ള മേല്‍ ‌- കീഴ് തിരിവുകള്‍ ഇന്നും നമ്മുടെ വീടുകളിലും സമൂഹത്തിലും നിലനില്‍ക്കുന്നു. എന്നാല്‍ അറിവുള്ളവര്‍ - അറിവില്ലാത്തവര്‍ , അരോഗി - രോഗി, സൗന്ദര്യമുള്ളവര്‍ - സൗന്ദര്യമില്ലാത്തവര്‍ , കഴിവുള്ളവര്‍ - കഴിവില്ലാത്തവര്‍ , അദ്ധ്യാപകന്‍ - അദ്ധ്യാപിക ..... തുടങ്ങിയ ആധുനിക മേല്‍ - കീഴുകള്‍ തീരെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നുമില്ല. ഗാര്‍ഹികാന്തരീക്ഷത്തില്‍ അദ്ധ്യാപിക, ഡോക്ടര്‍, മാനേജര്‍ തുടങ്ങിയ പദവികള്‍ ഉള്ള പെണ്ണിനേക്കാള്‍ സ്ഥാനം ഒരു തൊഴിലുമില്ലാത്ത [സമപ്രായമുള്ളതെങ്കിലും ] ആണിനാണ്`. മാസശമ്പളമുള്ളവനേക്കാള്‍ വീട്ടധികാരം വരുമാനമില്ലെങ്കിലും മുത്തശ്ശിക്കാണ്`/ മുത്തഛനാണ്`. മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കൊപ്പം ഇരിക്കുക, ധിക്കരിക്കുക എന്നിവ ഇന്നും പൊതുവേ ഇല്ല. ഭക്ഷണം ആദ്യം വിളമ്പുന്നത് [ ഔദ്യോഗികമായി ] പുരുഷനും മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കുമാണ്`.
വിശേഷദിവസങ്ങള്‍ , സദ്യ, ചടങ്ങുകള്‍ , ആഘോഷാദികളിലെ വിവിധ ഘടകങ്ങള്‍ , വസ്ത്രധാരണം എന്നിവയൊക്കെ കാര്‍ഷിക സംസ്കൃതിയുടെ മുദ്രകള്‍ പേറുന്നവയാണ്`. നിറപറയും [ നെല്ല് ] നിലവിളക്കും പൂക്കുലയും അതിഥിയെ കാലുകഴുകിക്കലും മധുരം നല്‍കലും ആവണപ്പലകയും നാക്കിലയും ഓണപ്പുടവയും ഒക്കെ ഈ സംസ്കൃതിയുടെ നിലനില്‍പ്പുകളെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ജാതി - മത വേദികളില്‍ ഈഷല്‍ഭേദങ്ങളോടെ ഇവ ഒളിഞ്ഞോ തെളിഞ്ഞോ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു. പിറന്നാളാഘോഷങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും പഴയസമ്പ്രദായങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ചയാണ്`. ഹാപ്പി ബര്‍ത്ത് ഡേയും കേക്കുമുറിക്കലും ഒക്കെ യുണ്ടെങ്കിലും പ്രധാന ഇനം നാലുകൂട്ടം കറിയും സദ്യയുമാണ്`. വിളക്കുവെച്ച് ഇലയില്‍ ഭക്ഷണമാണ്`.
ജനനം , പേരിടല്‍, ചോറൂണ്`, ആട്ടപ്പിറന്നാളുകള്‍ , വിവാഹം, ഗൃഹപ്രവേശം, വാങ്ങല്‍ - വില്‍ക്കല്‍ , പുത്തനെടുക്കല്‍ - ഉടുക്കല്‍, വിഷു ഓണം തിരുവാതിര , കര്‍ക്കിടകമാസാചരണങ്ങള്‍ , എഴുത്തിനിരുത്ത്, വിരുന്നുകള്‍ , സ്വീകരണങ്ങള്‍ , ഉദ്ഘാടനങ്ങള്‍ , സംഭാവനകള്‍ [ 1001, 5001 രൂപ ], ചികില്സ് തുടങ്ങല്‍, വീടിന്ന് കുറ്റിയടിക്കല്‍, വാതില്‍ വെപ്പ്, പാലുകാച്ചല്‍, ..... തുടങ്ങി എല്ലാ വിഷയങ്ങളിലും ഈ സംസ്കൃതിയുടെ മുദ്രകള്‍ ഏത്രമാത്രം ആധുനികമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരിലും പൊതുവേ ഉണ്ട് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്`.













അനുബന്ധം 5
[ തയാറാക്കിയത് ടി.ടി.. കുട്ടികള്‍ / അദ്ധ്യാപകര്‍ ]
കര്‍ഷകരുമായി അഭിമുഖം
അഭിമുഖം മേഖലകള്‍

  1. കാലം - ഞാറ്റുവേല / നാള്‍ പക്കം / വാവ് / മാസം / കാലവര്‍ഷം / സംക്രമം / പിന്നിലാവ് / പാട്ടുരാശി / ഞാറ്റുവേലച്ചൊല്ലുകള്‍ / മുപ്പെട്ട് - പോക്ക് നാളുകള്‍ - ആഴ്ചകള്‍ /
  2. വിവിധ നെല്ല് വിളകള്‍ /കന്നി-മകര കൊയ്ത്ത്, വിരിപ്പ്- മുണ്ടകന്‍ -പുഞ്ച- കൂട്ടുമുണ്ടകം. കരിങ്കറ/ വിത്തുകള്‍ / മോടന്‍ / വിള- കള/

  1. കാര്‍ഷിക സാമ്പത്തികം / പാട്ടം /ജമ്മി-കുടിയാന്‍ / വെറുംപാട്ടം / കാണം / മിച്ചവാരം / പതിര്‍വാശി / ഉണക്കുവാശി / ചാര്‍ത്ത് -മേച്ചാര്‍ത്ത്/ കുഴിക്കൂറ് / കുഴിക്കാണം / പള്യാല്‍/ പൂന്തപ്പാടം / എടമാറി / / തൊഴില്‍ വിഭജനം / കൂലി ക്കണക്ക് /
  2. ആചാരങ്ങള്‍ / ആഘോഷങ്ങള്‍ / നിറ പുത്തരി ചേട്ടേക്കളയല്‍ ശിവോതി / സംക്രാന്തി / ഉച്ചാറല്‍ / ചാലിടല്‍ / പൂരം -വേല / കതിര്‍വേല- കാളവേല / നിറപറ / ചെറുകുന്നിലമ്മക്ക് നിവേദ്യം /
  3. കൃഷിഭാഷ / പഴഞ്ചൊല്ലുകള്‍ / ശൈലി / കടംകഥകള്‍ / പാട്ടുകള്‍ / കഥകള്‍ / ആചാരവാക്കുകള്‍ - കരിക്കാടി/ പഴയ പേരുകള്‍ - മനുഷ്യന്‍ മൃഗം വൃക്ഷലതാദികള്‍ / കറ്റ/കുണ്ട/മുടി/ചുരുട്ട് / ഊര്‍ച്ച/ നെരത്ത് /പൊത/ മുടിങ്കോല്‍ / ചവുളി/ പണിയായുധങ്ങള്‍ [ലിസ്റ്റ്]
  4. കര്‍ഷകന്റെ ദിനചര്യ / പ്രഭാതകൃത്യങ്ങള്‍ / കുളി /ഭക്ഷണം /യാത്ര/ വിരുന്നു -വരവും പോക്കും / സദ്യകള്‍ / വിവാഹാദി കാര്യങ്ങള്‍ / പിറന്നാള്‍ / വിവഹ ചടങ്ങുകള്‍ / പകല്‍ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ / രാത്രി പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ / സ്ത്രീകളുടെ പങ്കാളിത്തം / വിനോദം / ആരോഗ്യശീലങ്ങള്‍ / വസ്ത്രരീതികള്‍ / ദാമ്പത്യം / ആചാരങ്ങള്‍ - [വാങ്ങല്‍ വില്‍ക്കല്‍ ]/ ദായക്രമം / വിദ്യാഭ്യാസം /
  5. കാര്‍ഷികം - ശുശ്രുഷ / വിളവിന്ന് ചികില്സ/ കന്നുകാലി ചികില്സ/ മനുഷ്യ ചികില്സ/ രോഗങ്ങള്‍ - മനുഷ്യന്‍ മൃഗം വൃക്ഷം / വിത്ത് പരിചരണം / ജല സംരക്ഷണം / ജലവിനിയോഗം /
പ്രക്രിയ സൂചന
  • ക്ളാസ് റൂം ചര്‍ച്ചകള്‍
  • ആവശ്യകതാബോധം ഉളവാക്കാനുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കല്‍
  • പാഠപുസ്തക പരിശോധന
  • ദിനാചരണങ്ങള്‍
  • അസംബ്ളി- ടോപ്പിക്സ്
  • അഭിമുഖങ്ങള്‍ / കുറിപ്പുകള്‍
  • സന്ദര്‍ശനങ്ങള്‍
  • വസ്തുതാ ശേഖരണം
  • അവതരണം / ചര്‍ച്ച
  • ചിത്രങ്ങള്‍ തയ്യാറാക്കല്‍




അവലംബം
  1. പഴമക്കാരുമായുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ /അനുഭവങ്ങൾ
  2. വിശ്വവിജ്ഞാനകോശം [ മലയാളം ]
  3. മലയാളം വിക്കി
  4. വിവിധ പഞ്ചാഗംങ്ങൾ
  5. സുജനിക ബ്ളോഗ്

കന്നുകാലികള്‍





പഴമകൾ ഇന്നു കുട്ടികൾക്കു പുതുമ!!

നമ്മുടെ പഴയകൃഷിക്കാർ കൃഷി ഒരു ജിവിതരീതിയായി സ്വീകരിച്ചവരായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടു തന്നെ കൃഷിയും അനുബന്ധ ഘടകങ്ങളായ...കന്നുകാലികൾ,പണിയായുധങ്ങൾ,വിത്തും വിളയും,ആചാരങ്ങൾ,ആഘോഷങ്ങൾ, പ്രാർഥനകൾ എല്ലാം തന്നെ അവന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതവുമായി ഇഴചേർന്നു കിടന്നിരുന്നു.അതിൽ ചിലതു നോക്കൂ.

കന്നുകാലികൾ
(‘കന്നു‘കൾക്ക് കാലുമുളക്കുമ്പോളാണു കന്നുകാലികൾ ഉണ്ടാവുന്നത് : ആധുനികകവിത)

കന്നുകാലികളെ ‘മിണ്ടാപ്രാണികൾ‘ എന്നാണു പറയുക.മിണ്ടാനാവിലെങ്കിലും അവർക്കു പറയാനുള്ളതൊക്കെ പറയാനും അതൊക്കെ കേൾക്കുന്നവർക്കു മനസ്സിലാക്കാനും സാധിച്ചിരുന്നു.ഇതു ‘മിണ്ടാപ്രാണികൾ’ ക്ക് അറിയുകയും ചെയ്യാമായിരുന്നു.അപ്രകാരമായിരുന്നു കന്നുകാലികളുമായുള്ള ഇടപെടലുകൾ.സംസാരിക്കാനാവില്ല എന്നതൊഴിച്ചാൽ മനുഷ്യജ്ജീവികൾക്കു തുല്യ നില ജീവിതത്തിൽ ഉടനീളം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പൊതുവെ എല്ലാ വീടുകളിലും കന്നുകാലികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇതിൽ പ്രധാനമായും പശു,കാള (മൂരി),പോത്ത്,(അപൂർവ്വമായി മാത്രം എരുമ),ആട് എന്നിവയായിരുന്നു. കോഴി,താറാവ്,പട്ടി എന്നിവ കന്നുകാലിഗണത്തിൽ ഇല്ല.മേൽ‌പ്പറഞ്ഞവയൊക്കെ മുതിർന്നവരും കുട്ടികളും ഉണ്ട്.പശു-പശുക്കുട്ടി,പോത്ത്-പോത്തിന്റെ കുട്ടി എന്നിങ്ങനെ.സംരക്ഷണത്തിന്ന് തൊഴുത്ത് എന്ന സംവിധാനം ഉണ്ട്.

തൊഴുത്ത്
(ആന മെലിഞ്ഞാലും തൊഴുത്തിൽ കെട്ടില്ല:പഴമൊഴി)

വലിയതൊഴുത്തുകൾ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമായി കരുതിയിരുന്നു. വിവാഹത്തിന്നു പെണ്ണ് അന്വേഷിച്ചെത്തുന്ന ദല്ലാളന്മാർ മുറ്റത്തെ വൈക്കോൽ കുണ്ടയും തൊഴുത്തും ആണു ആദ്യം വിവരിക്കുക.തൊഴുത്തിൽ പശു,മൂരി, പോത്ത് എന്നിവ നിരന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും.ആടിന്നു ചെറിയ കൂടാണു ഉണ്ടവുക.തൊഴുത്തു വാസ്തുശാസ്ത്ര പ്രകാരം വീടൊടു ചേർന്ന് പ്രധാനസ്ഥലത്താണു നിർമ്മിക്കുക. മിക്കവയും കരിമ്പനപ്പട്ട കൊണ്ടു മേഞ്ഞതായിരിക്കും.എല്ലാ കൊല്ലവും പുതിയ പനമ്പട്ട കൊണ്ട് കെട്ടി മേയണം.അന്നു സദ്യ വേണം. വീട്ടുകാരുടെ ധനസ്ഥിതിവെച്ചു ഓടുമേഞ്ഞ തൊഴുത്തുകളും കുറവല്ല.തൊഴുത്തിൽ തേക്കു, പൂവ്വം,വാക എന്നീ മരക്കുറ്റികൾ കൊണ്ട് കള്ളികൾ തിരിച്ചിരിക്കും. 5കള്ളി,7കള്ളി,9കള്ളി  എന്നിങ്ങനെയാണു വലിപ്പം പറയുക.ഈ കള്ളികളിലാണു കാലികളെ കെട്ടുക.കള്ളികളിൽ ശരിയായി കെട്ടിയാൽ മുൻ ഭാഗത്തെ പുല്ലുവട്ടിയിൽ നിന്നു സുഖമായി തിന്നാം..അല്ലെങ്കിൽ തിക്കിതിരക്കാതെ സുഖമായി കിടക്കാം.തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കാൻ ഒരു വിഷമവും ഇല്ല. കിടക്കാൻ കരിമ്പനത്തടികൊണ്ടുള്ള പാത്തികൾ വിരിച്ചിരിക്കും.ഇതില്ലെങ്കിൽ കന്നിനു വാതം പിടിക്കും.കള്ളന്മാർ കയറാതിരിക്കാൻ തൊഴുത്തിന്നു വാതിലും പൂട്ടും ഉണ്ടാവും.തൊഴുത്തു എന്നും ചാണകം മൂത്രം എന്നിവ തുടച്ചുകളഞ്ഞു വൃത്തിയാക്കും.ഈച്ച കൊതുക് ശല്യം ഒഴിവാക്കാൻ കാട്ടു തുളസി വേരോടെ പറിച്ചെടുത്തു തൊഴുത്തിൽ കെട്ടിത്തൂക്കും.ഇടക്കു വേപ്പെണ്ണ തളിക്കുകയും ചെയ്യും.

കാലികൾക്കു ഓമനപ്പേരുകൾ
(വേലിചാടിപ്പയ്യിന്റെ മകൾ മതിലു ചാടും: പഴമൊഴി)

മനുഷ്യർക്കുള്ളപോലെ കാലികൾക്കും ഓമനപ്പേരുകൾ ഉണ്ട്.പശുക്കുട്ടികൾ,പോത്തുങ്കുട്ടികൾ എന്നിവക്കു ഓമന,അമ്മു,മണി,കുട്ടൻ,വേശ,അമ്പാടി തുടങ്ങിയവ പതിവാണു.വളർന്നു വലുതാകുന്നതോടെ പേരുകളും മാറും.പശുവിന്ന് നീലി,കറുമ്പി,കൊമ്പി,കാളി,അമ്മിണി,ചൂട്ടി,അമ്മാളു,മൊട്ടച്ചി എന്നും മൂരികൾക്ക് മണിയൻ,ചൂട്ടൻ,മാണിക്യൻ,മുത്ത്,ചോപ്പൻ എന്നും പോത്തുകൾക്ക് ചെമ്പൻ,കാരി,മട്ട ,കൂളൻ എന്നും ഒക്കെയാണു പേരുകൾ. പേരുവിളിച്ചാൽ ഇവയൊക്കെ മറുപടിയായി
അമറും,അടുത്തുവരും,കൈനക്കും,തലയിളക്കും.

അലങ്കാരങ്ങൾ
(കാക്ക കുളിച്ചാൽ കൊക്കാകുമോ: പഴമൊഴി)

കന്നുകാലികൾക്കും ആഭരണങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളുമുണ്ട്.കഴുത്തിൽ കമ്പിളിച്ചരട് അതിൽ ശംഖു,കുടമണി,മന്ത്രം ജപിച്ച ചരട്,തകിടുകൾ,ഇരുമ്പ് /ഓട്  ചങ്ങല എന്നിവ ഉണ്ടാവും.നെറ്റിയിൽ മിക്കതിനും വെളുത്ത ചൂട്ട് /അടയാളം ഉണ്ടാവും.കുളമ്പിന്റെ മുകളിൽ വെളുത്ത ഒരു പാടു..പാദസരം പോലെ ജന്മനാ ഉണ്ടാവും.കൊമ്പുകൾ മുറിച്ചു മിനുക്കിയിരിക്കും.കാളകൾക്കു കൊമ്പിൽ ചായം അടിക്കും.നീണ്ട രോമങ്ങൾ വെട്ടിയൊതുക്കും.നല്ലെണ്ണ തേപ്പിക്കും..മൂക്കു കുത്തും.മൂക്കുകയറ് (പീഡനം തന്നെ) നല്ല ഭംഗിയുള്ള ചരട് ആയിരിക്കും.ഈ ചരട് ഒരു ഇരുമ്പ്/പിച്ചള/ചെമ്പ്/ഓട് വളയത്തിലാവും.നെറ്റിയിൽ ചരട്,മണികൾ എന്നിവ അധികവും പശുക്കൾക്കും കാളകൾക്കും അണ്. (മകനുണ്ടായ സന്തോഷത്തിൽ രാജാവ് കൊമ്പും കുളമ്പും സ്വർണ്ണം കെട്ടിച്ച് ആയിരം വെളുത്ത പശുക്കളെ മഹാബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനം ചെയ്തതു എന്നു വായിച്ചിട്ടില്ലേ) വണ്ടിക്കാളകൾക്ക് കുളമ്പിൽ ലാടം തറയ്ക്കും. കുളമ്പിന്റെ സുരക്ഷക്കാണിതു.നീണ്ട വാലു പശുക്കൾക്കും കുറുകിയ വാലു പോത്തുകൾക്കും നല്ല ലക്ഷണം ആണു.പൂഞ്ഞ,രോമച്ചുഴി,ചൂട്ട്,കൂട്ടിമുട്ടിഉരയാത്ത പിങ്കാലുകൾ,വിശാലമായ കണ്ണാടി എന്നിവയും നല്ല ലക്ഷണങ്ങൾ .ചിലപശുക്കൾക്ക് നെറ്റിയിൽ ഒരു മുഴ കാണും.അതിൽ ഗോരോചനം ഉണ്ടാവും എന്നാണു പറയുക.കഴുത്തിൽ ചില പശുക്കൾക്കു ഒരു ചെറിയ മുട്ടി കെട്ടിതൂക്കും..ഇതു അലങ്കാരം അല്ല. വേലി ചാടാതിരിക്കാനാണ്` .അന്യന്റെ വളപ്പിലേക്കു ചാടിയാൽ വഴക്കിനു അതു മതി. [ വേലിചാടിപ്പയ്യിന്റെ മകള്‍ മതിലുചാടും ]
എന്നും വെള്ളത്തിലിറക്കും.കുളിപ്പിക്കും.തേച്ചു ഉരച്ചു കുളിപ്പിക്കൽ ആഴ്ച്ചയിരൊരിക്കലേ ഉള്ളൂ. പണിയുള്ള പോത്തുകളെ പണികഴിഞ്ഞാൽ തേച്ചു കുളിപ്പിക്കും.ചെളി വെള്ളം കണ്ടാൽ പോത്തിന്നു വലിയ ഇഷ്ടം ആണു. അതിൽ കിടന്നു മറിഞ്ഞു കളിക്കും.ശരീരത്തിലെ ചൂടു പോക്കാനാണെന്നാ പറയുക.    തോട്ടിലോ,നദിയിലോ,വഴിക്കുളങ്ങളിലോ ആണു കുളി. കുറേ നേരം കാലി വെള്ളത്തിൽ നീന്തിക്കളിക്കും.അപ്പോളേക്കും ചേറും ചെളിയും ഇളകും.പിന്നെ “ചൌളി’കൊണ്ട് തേച്ചുരക്കും.കരിമ്പനഓല ചെറുതായി ചീന്തിയെടുത്തു ചുറ്റി ഒതുക്കി യെടുക്കുന്ന ബ്രഷ് ആണു ചൌളി. അതുകൊണ്ടു തന്നെയാണു കന്നുകഴുകുന്നയാൾ സ്വന്തം കൈകാലുകളും ഉരക്കുക.ധാരാളം വെള്ളം തേവി വൃത്തിയാക്കും.

സുഖമായി ഇഷ്ട ഭക്ഷണം
(വയറു നിറഞ്ഞപ്പോ പിടിച്ചാ നിക്കാതായി: ശകാരം )

ഭക്ഷണകാര്യത്തിൽ കന്നുകാലികൾക്ക് യാതൊരു പ്രയാസവും ഉണ്ടാവാതെ നോക്കും.കൊല്ലം മുഴുവൻ തിന്നാനുള്ള വൈക്കോൽ കൊയ്ത്തുകാലത്തു സൂക്ഷിച്ചു വെക്കും.ഉണക്കി വെടിപ്പാക്കി വലിയ ‘ കുണ്ട’ യാക്കി മുറ്റത്തു ഉണ്ടാവും.കുണ്ടയുടെ അടിയിൽ നിന്നു ചെറിയകെട്ടുകൾ ‘വൈക്കോൽകന്നു’ വലിച്ചെടുത്തു യഥേഷ്ടം കൊടുക്കും.പുല്ലു വട്ടിയിൽ ഇട്ടുകൊടുക്കുകയണു പതിവ്.പച്ചപ്പുല്ലു എന്നും ശേഖരിക്കും.കറവുള്ള പശുക്കൾക്കും കുട്ടികൾക്കും പച്ചപ്പുല്ലു കൊടുക്കും.പച്ചപ്പുല്ല് എത്ര കൊടുത്താലും രാത്രി വൈക്കോൽ തന്നെ വേണം.ഇതിനു പുറമേ കാലത്തിനനുസരിച്ചു ഉഴുന്നു,മുതിര എന്നിവയുടെ ചണ്ടി ഉണ്ടാവും.
വെള്ളം ധാരാളം. വലിയതൊട്ടികളിൽ നിറച്ചു വെക്കും.ഇതിനു പുറമേ ‘കഞ്ഞി’ കൊടുക്കും.രാവിലെ ആദ്യം കഞ്ഞിയാണു.തവിടും പരുത്തിക്കൊട്ടയും (നന്നായി അരച്ചു) ചേർത്തു തിളപ്പിക്കും.മുതിര ഉഴുന്നു,പിണ്ണാക്ക് (തേങ്ങ,എള്ള്,കടല) എന്നിവ പണിയെടുക്കുന്ന കാലികൾക്ക് കൊടുക്കും.കഞ്ഞിത്തൊട്ടിയിൽ നിറക്കു വെക്കും.അതിന്നടുത്തു കാലികളെ അഴിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു കുടിപ്പിക്കും.ഇഷ്ടം പോലെ കുടിക്കും.നന്നായി കഞ്ഞി കുടിച്ചാൽ വീട്ടുകാരന്നു സമാധാനമാവും.കഞ്ഞികുടി കുറഞ്ഞാൽ കാലിക്ക് എന്തോ അസുഖമുണ്ടെന്നാണു കരുതുക.പലപ്പോഴും കഞ്ഞി തൊഴുത്തിൽ കൊണ്ടു ചെന്നു കൊടുക്കും.ചിലകാലികൾക്ക് കഞ്ഞിക്കു ഉപ്പ് വേണം.പശുക്കുട്ടികൾക്ക് അരിവാർത്തകഞ്ഞിവെള്ളം ഉപ്പിട്ടു കൊടുക്കും. കഞ്ഞിത്തൊട്ടി ഒരു വലിയ സംഭവം തന്നെ.അടുക്കളയിൽ വരുന്നബാക്കിയൊക്കെ കഞ്ഞിത്തൊട്ടിയിൽചേരും.പഴം,പച്ചക്കറി,വാർത്തകഞ്ഞി,ചോറ്,പായസം...എല്ലാം.മാംസം മീൻ എന്നിവ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവില്ല.ഇതോടൊപ്പം കരിമ്പനപ്പഴം (കാലത്തിനനുസരിച്ച്) പിഴിഞ്ഞുചേർക്കും.വാഴങ്ക്കൂമ്പ്,മുളങ്ക്കൂമ്പ്,പനനൊങ്ക്,മാമ്പഴം,ചക്കപ്പഴം,ചക്കയുടെ മടൽ(ഇതൊക്കെ വേവിക്കാതെയും തിന്നും) എന്നിവയും വേവിച്ചുചേർക്കും.കാലികൾ വളരെ സ്വാദോടെ കഞ്ഞികുടിച്ചു തലയാട്ടി നിൽക്കും.

ദിവസത്തിൽ രാവിലെ കഞ്ഞിയും ബാക്കി സമയം വെറും വെള്ളമോ പിണ്ണാക്കു ചേർത്ത വെള്ളമോ ആണു കൊടുക്കുക.വെള്ളം കിട്ടാൻ വൈകിയാൽ അമറും.അതുകേട്ടാൽ അറിയും.ആടുകൾക്കു പ്ലാവിലയും തവിട്,പിണ്ണാ‍ക്കു വെള്ളവുമാണ്` പഥ്യം.

പ്രായം
(തന്തക്കാച്ചാ പ്രായായി...മൂരി ഓട്ടോം തുടങ്ങി: ചൊല്ലു)

സാധാരണ 20-22 വർഷം ആണു കാലികളുടെ പ്രായം.വയസ്സ് കൊല്ലക്കണക്കിനല്ല പറയുക.ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പല്ലുകൾ ഉണ്ടാവും.അതു പ്രായമവും തോറും പറിഞ്ഞു പോയി പുതിയ ഉണ്ടാവും.ഒരു പ്രാവശ്യമേ ഉണ്ടാവൂ.2 പല്ലു കൊഴിഞ്ഞു പോയി പുതിയതു വന്നാൽ 2 പല്ലു പ്രായം.മൂന്നരവയസ്സു കാണും.പോത്തുകളേയും മൂരികളേയും ഒക്കെ അപ്പോൾ പൂട്ടാൻ (ഉഴാൻ) തുടങ്ങും.പിന്നെ 4 പല്ലു പ്രായം.പിന്നെ 6 പല്ലു...14-15 വയസ്സകുമ്പോൾ ‘പല്ലൊത്തു ‘ എന്നു പറയും.പിന്നെ പല്ലുകൾ കൊഴിയും.വാർധ്യക്യം.പല്ലുകൾ കൊഴിഞ്ഞുതുടങ്ങിയാൽ തീറ്റ പ്രയാസമാണു. അയവെട്ടൽ നടക്കില്ല. പിന്നെ പണിയെടുപ്പിക്കും ഇല്ല.

ഉപയോഗം
(വെണ്ണയുണ്ടെനിക് നറുനെയ് വേറിട്ടു കരുതേണമോ: കവിത.)

കന്നുകാലികൾ സമ്പത്താണ്` .രാജക്കന്മാർ പണ്ട് കന്നുകാലികളെ (ശത്രുക്കളുടെ) തട്ടിയെടുത്തിരുന്നു. സാധനങ്ങളുടെ വിൽ‌പ്പന-വാങ്ങലുകൾക്ക് കന്നുകാലികളായിരുന്നു ‘പണം’ . എത്ര ശത്രുതയുണ്ടെങ്കിലും കന്നുകാലിയേയും വിളയേയും ദ്രോഹിക്കരുതെന്നാണു പണ്ടുള്ളവർ പറയുക.
പശുക്കളെ വളർത്തുന്നതു പാലിനാണു.കുട്ടികളേയും കിട്ടും.മൂരിയെ പ്രധാനമായും കാളവണ്ടിക്കാണു. വെള്ളം തേവാനും (കാളത്തേക്ക്) ആവശ്യമുണ്ട്. എണ്ണ ആട്ടിയെടുക്കുന്ന ‘ചക്ക്’ തിരിക്കാൻ കാള വേണം.ഒരു പണിക്കു ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ മറ്റൊന്നിനും ഉപയോഗിക്കില്ല.‘ ചക്കിനു കെട്ടിയ കാളപോലെ‘ എന്നാണു ചൊല്ലു.വിത്തുകളകൾ വലിയ പോക്കിരികളായിരുന്നു.കുട്ടികൾക്കും മുതിർന്നവർക്കും പേടിയുള്ളവ.‘പൊതിക്കാളകൾ’ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭാരം ചുമക്കാൻ.ഏതു വഴിക്കും നടക്കും.
പോത്തുകൾ വയൽ ഉഴാനുള്ള (പൂട്ടാൻ) വയാണു.ഇതിന്നായി അവയെ ധാരളം വളർത്തും.നല്ല ഒരു കൃഷിക്കാരന്നു 3-4 ജോടി കന്നുകൾ പല പ്രായത്തിൽ കാണും.(4 പല്ല്) മട്ടപ്പോത്തുകളാണു ഏറ്റവും മികച്ചവ.‘കൂള‘ന്മാരും ഉഷാറായി പണിക്ക് പറ്റും .അപൂർവ്വമായേ പോത്തിൻ വണ്ടികൾ ഉള്ളൂ. കാളകളുടെ ഉയരം ഇല്ലാത്തതാവാം കാരണം. ഉണ്ടെകിൽ തന്നെ നെല്ലു വണ്ടികളാണു.മരം, തേങ്ങ, കലം, മണല്‍ … മുതലായവയും വണ്ടികളില്‍ കയറ്റും. ആടുകൾ പാലിനും മാംസത്തിന്നും ആണു.ആട്ടിൻ മാംസവും പാലും മരുന്നുകളിൽ ചേർക്കുമായിരുന്നു.പശുവിൻപാലും മരുന്നുകളിൽ വേണം.
കന്നു കുട്ടികളെ പൂട്ടിപ്പണിപഠിപ്പിക്കുന്നതു വൈദഗ്ധ്യം വേണ്ട പ്രവർത്തിയായിരുന്നു. കാള/പോത്തു പൂട്ടു മത്സരങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു.നല്ല ‘തെളിക്കന്നുകൾ‘ തറവാടുകൾക്ക് അഭിമാനമായിരുന്നു.മത്സരമില്ലാതെ തന്നെ മികവ് നിർണ്ണയിച്ചിരുന്നു.
പശുവിനെയും കാളയേയും യാത്രക്കു ശുഭശകുനമായി കരുതിയിരുന്നു. വെട്ടുപോത്തിനെ കണ്ടാൽ വെട്ടുകിട്ടും...എന്നാണു ശകുന ശാസ്ത്രം(?) ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പശുവിന്റേയും കുട്ടിയുടെയും സാന്നിധ്യം വേണ്ട ചടങ്ങുകൾ ഉണ്ട്. നമ്പൂതിരിമാർക്കു ‘പശുദ്ദാന’ ത്തിന്നു പശുവും കുട്ടിയും വേണം. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ‘പഞ്ചഗവ്യ‘ത്തിന്നു പശുവേണം. പാൽ,വെണ്ണ,മൂത്രം,ചാണകം,തൈർ എന്നിവയാണു പഞ്ചഗവ്യം.അതിവിശിഷ്ടമായ നിവേദ്യം ആണ്` . ഗോമയം(ചാണകം) പശുവിന്റെ നെറ്റിയിലെ,കൊമ്പിലെ മണ്ണ് എന്നിവ ശ്രേഷ്ടങ്ങളാണു. സ്വർണ്ണനിർമ്മിതമായ പശുശിൽ‌പ്പത്തിന്റെ വായിലൂടെ പ്രാർഥനാപൂർവം പ്രവേശിച്ചു യോനിയിലൂടെ പുറത്തേക്കു കടക്കുന്നതു ഒരു ചടങ്ങായിരുന്നു.

അസുഖങ്ങൾ...... ശുശ്രൂഷകൾ...
(ഈ തൂറുണമൂരി അങ്ങടക്ക് എത്തൂലാന്നൊറപ്പ് : ശൈലി)

അസുഖങ്ങൾ -ഈതിബാധകള്‍ വന്നാൽ വേഗം അറിയാം. തീറ്റി നിർത്തും.വെള്ളം കുടി നിർത്തും. തൊഴുത്തിൽ അയവെട്ടാതെ ‘ചീമ്മി’ നിൽക്കും.പ്രധാന രോഗങ്ങൾ ഒന്നു വയറിളക്കം ആണു.ദഹനക്കേട്.വർഷാദ്യം പച്ചപ്പുല്ലു മുളച്ചതു തിന്നുമ്പോഴാണു വയറിളക്കം ഉണ്ടാവുക.ഇതിന്നു വാഴംകൂമ്പ്,മുളംക്കുമ്പ്,ഉണക്കലരി എന്നിവ വേവിച്ചു കൊടുക്കും.നാട്ടിലൊക്കെ മൃഗവൈദ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.വീട്ടുചികിത്സ കൊണ്ട് രോഗം മാറാതെ വരുമ്പോഴാണു വൈദ്യരെ വിളിക്കുക.അയമോദകം, ജീരകം, ഇന്തുപ്പ് എന്നിവ മരുന്നുകളാണു.മുറിവുകളാണു മറ്റൊരു ദണ്ണം.മുറിവിൽ അട്ടക്കരിയും ഉപ്പും പൊടിച്ചു എണ്ണയിൽ (വേപ്പെണ്ണ,പൂവ്വത്തെണ്ണ,വെളിച്ചെണ്ണ)ചാലിച്ചു തേച്ചു കൊടുക്കും.മുറിവ് ഉണങ്ങും.പൂട്ടുപോത്തുകൾക്ക് ചുമലിൽ മുറിവുകൾ ഉണ്ടാവും. വായിലെ (നമ്മുടെ) തുപ്പലാണു മരുന്നു.
കണ്ണിൽ വെള്ള വീഴുന്നതു മറ്റൊരു രോഗം ആണു.ഇഞ്ചിയും ഉപ്പും വായിലിട്ടു ചവച്ചു അതിന്റെ നീരു കണ്ണിലേക്കു തുപ്പി ക്കൊടുക്കും.രോഗം മാറും.പ്രസവിച്ച് മറുപിള്ള (ചവറ്) വീഴാൻ വൈകിയാൽ പാറകത്തിന്റെ ഇല തിന്നാൻ കൊടുക്കും.ഉടനെ ചവറു വീഴും.കണ്ഠവീക്കത്തിന്നു കണ്ണൻ ചിരട്ട കഴുത്തിൽ കെട്ടിത്തൂക്കും.മന്ത്രിച്ച ചരടു കെട്ടും.തലയിൽ എണ്ണ വീഴ്തും.എറിവാതത്തിന്നു കൊട്ടെണ്ണ തേക്കും.മുഖത്തു ‘കുരുപ്പ്’ വരും.തനിയെ മാറും ചെയ്യും.
കുളമ്പു ദീനത്തിന്നു അട്ടക്കരിക്കുഴമ്പ് ആണു ഉത്തമൌഷധം.പാമ്പ് കടിച്ചാൽ പ്രശ്നം ഒന്നും ഇല്ല. മൂക്കിൽ കടിയേറ്റാൽ ചാവും.മരുന്നില്ല.പേപ്പട്ടി കടിച്ചാലും പ്രശ്നം ആണു.കടിച്ചിടം ‘കൊള്ളിവെള്ളം’ (തീക്കൊള്ളിയിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു അതു മുറിവായിൽ) വീഴ്ത്തും.നാവിൽ കുരുക്കൾ ഉണ്ടാവും...’നാത്തവള’..ഇതിനു കല്ലുപ്പും കുരുമുളകും ഇഞ്ചിയും ചേർത്തു നാവിലിട്ടുരച്ചു പൊള്ളങ്ങൾ പൊട്ടിക്കും..രോഗം മാറും.
പണിയെടുക്കാനുള്ള പോത്തുകൾക്കു കർക്കിടകമാസത്തിൽ ‘കോഴിയെ കൊടുക്കും’. സസ്യഭുക്കായ പോത്തിന്നു കോഴിയെ ‘കൊടുക്കുക’ യാണു ചെയ്യുക.നല്ല പാകത്തിലുള്ള ഇളം കോഴിയെ കൊന്നു മാസം എടുത്തു അയമോദകം, ജീരകം,ഇന്തുപ്പ്,പച്ചമല്ലി,ചെറിയ ഉള്ളി എന്നിവ ചേർത്ത് ഇടിച്ചു ശരിയാക്കി ഉരുളയാക്കി കൊടുക്കും.അന്നു പിന്നെ മറ്റൊന്നും കൊടുക്കില്ല. ദഹിക്കാൻ സമയം വേണം.
ഈച്ച കൊതുക് എന്നിവയുടെ ഉപദ്രവമുണ്ടാകാതിരിക്കാൻ വേപ്പെണ്ണ തേച്ചു കൊടുക്കും. വാതം പിടിക്കാതിരിക്കാൻ കൊട്ടെണ്ണ,പൂവത്തെണ്ണ,വേപ്പെണ്ണ എന്നിവ കാലുകളിൽ തേപ്പിക്കും.ചെറിയ കുട്ടികൾക്ക് വയറു ശരിയാകാൻ ‘മുക്കുടി’ കൊടുക്കും.മുക്കുടിയിൽ തെങ്ങിൻ പൂക്കുലയും മോരും മഞ്ഞളും ആണു ചേർക്കുക.കയ്പ്പൻ വേപ്പില മഞ്ഞളും ചേർത്തു അരച്ചു ഉരുളയാക്കി കൊടുക്കും...വിര ശല്യം ഉണ്ടാവാതിരിക്കാൻ.
കന്നുകളെ തെളിക്കാൻ ‘മുടിങ്കോൽ’ വേണം.കാഞ്ഞിരത്തിന്റെ ഇണർച്ച കുടഞ്ഞുപൊട്ടിച്ചെടുത്ത് ചെത്തി ശരിയാക്കി പുല്ലാനി വള്ളിയോ കൂരി വള്ളിയോ കൊണ്ട് മേടഞ്ഞാണു മുടിങ്കോലു ഉണ്ടാക്കുക. ഇതു മഴക്കാലത്തേക്ക് ആണു.വേനൽക്കാലത്തു ‘പാന്തകം’ ആണു. കരിമ്പനപ്പട്ടയുടെ തണ്ട് ചെത്തിശരിയാക്കിയതാണു പാന്തകം.കാളകൾക്ക് ‘.ചാട്ട’ കണും.പശുക്കൾക്ക് വടിവേണ്ട.എന്തെകിലും ചുള്ളിക്കമ്പാണു.ആടുകൾക്ക് ഇലച്ചില്ല. അതു ഒടുക്കം അതിനു തിന്നാനും കൊടുക്കും.

അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ആചാരങ്ങൾ
(ദാനം കിട്ടിയ പശുവിന്റെ പല്ലെണ്ണണ്ട: പഴമൊഴി)

കന്നുകാലികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു അനുഷ്ടാനം ആണു ‘പശുദ്ദാനം’. പ്രായമായ ആളുകൾ അവരുടെ പിറന്നളിന്നാണു പശുദ്ദാനം ചെയുക.പാപപരിഹാരം ആണു.പ്രഭാതത്തിൽ കുളിച്ചു തൊഴുതു മഹാബ്രാഹ്മണർക്കാണു പശുദ്ദാനം ചെയ്യുക.കറവയുള്ള ലക്ഷണമൊത പശുവിനേയും കിടാവിനേയും കയറോടെ ദനം ചെയ്യും.അനുഗ്രഹം വാങ്ങും.പിന്നെ,പിന്നെ,ഇതു 4 അണയിൽ ഒതുങ്ങി.വെറ്റിലയും അടക്കയും 4 അണയും.പശുദ്ദാനം ഒരു കേമത്തം കൂടി ആയിരുന്നു.
സന്ധ്യാദീപം കൊളുത്തിയാൽ അതു തൊഴുത്തിൽ കാണിക്കും.രാമായണം കാലികൾക്കുകൂടെ കേൾക്കാൻ ഉറക്കെ ചൊല്ലും.വിഷുക്കണി കാലികൾക്കും കാണിക്കും.വിഷുവിന്നു‘ ചാലിടാൻ’ (വർഷത്തിൽ നല്ല ദിവസം നോക്കി ആദ്യമായി കൃഷിക്കൊരുങ്ങുക) കന്നിനെ കുളിപ്പിച്ചു ഒരുക്കും.
കുട്ടി കുടിച്ചു ബാക്കി പാലേ കറന്നെടുക്കൂ.പശു പ്രസവിച്ചു 7 ദിവസം ‘പുല‘ ആചരിക്കും.കറക്കില്ല. കുട്ടിക്കാണു.7ആം ദിവസം കുളിപ്പിച്ചു പാലു കറന്നു ക്ഷേത്രത്തിൽ പായസം വെക്കും.നിവേദിക്കും.പശുവിനോ കുട്ടിക്കോ അസുഖമുള്ളപ്പോൽ പാലു കാച്ചില്ല. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ പാലോ മോരോ പുറത്തുള്ളവർക്കു കൊടുക്കില്ല.പാലും മോരും കൂടി വിൽക്കില്ല.വെണ്ണയെടുക്കാത്ത തയിർ കൂട്ടി ഉണ്ണില്ല.
പൂരം വേല ആഘോഷങ്ങളിൽ മറ്റു വിശേഷ ദിവസങ്ങളിൽ കന്നുകാലികളെക്കൊണ്ട് പണിയെടുപ്പിക്കില്ല. പൂരത്തിന്നു ‘കാളവേല’ ഉണ്ടാവും.കാളീക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കാളവേല പ്രസിദ്ധമാണു.മകരമസത്തിന്റെ അവസാനം ഉച്ചാറൽ ക്കാലം അണ്.അദ്ദിവസങ്ങൾ പൂണ്ണ വിശ്രമം ആണു.
പശുക്കളുടെ അഭിവൃദ്ധിക്കായി കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ ‘ബ്രഹ്മരക്ഷസ്സിന്നു’ പൂജ കൊടുക്കും.കന്നിമാസത്തിലെ

ആയില്യമകം’ ആഘോഷിക്കും.പശുക്കളുടെ നെറ്റിയിലെയും കൊമ്പിലേയും മണ്ണ് കുട്ടികൾക്കു ‘പേടി’ മാറാൻ കുറിയിടുവിക്കും.പശുവിന്റെ ചാണകം (ഗോമയം) ഉരുട്ടി ഉരുളയാക്കി ഉണക്കി ശിവരാത്രി ദിവസം സന്ധ്യക്ക് കത്തിച്ചു ചാരം എടുക്കും.ഭസ്മം ഒരു കൊല്ലം സൂക്ഷിക്കും.ഈ ഭസ്മം ദിവസവും കുറിയിടും.
വയസ്സായി വയ്യാതായി ക്കിടന്നാൽ നന്നയി ശുശ്രൂഷിക്കും.പുല്ലും വൈക്കോലും അരിഞ്ഞു മുറിച്ചു ചെറുതാക്കി ക്കൊടുക്കും.മരുന്നുകൾ നൽകും.ചത്തുവെന്നറിഞ്ഞാൽ കാലിയെ കൊണ്ടുപോകാൻ ആളുകൾ വരും.മാസം,തോലു എന്നിവ അവരുടെ അവകാശമാണു.അല്ലെങ്കിൽ കുഴിയെടുത്തു കുഴിച്ചിടും.
ചിലപ്പോൾ കാലിയെ വിൽക്കും.പോത്തുകളെയാണു അധികവും വിൽക്കുക.മൂരിക്കുട്ടന്മാരേയും.വിറ്റു മാറ്റുകയാണു ചെയ്യുക. വിറ്റു കളയുകയല്ല. വിൽക്കുമ്പോൾ വില പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു ‘അച്ചാരം ‘വാങ്ങി കയറും പുല്ലും ചേർത്തു കിഴക്കൊട്ടു തിരിഞ്ഞു നിന്നു ഉടമസ്ഥൻ പ്രാർഥനയോടെ നൽകും. വാങ്ങുന്നയാൽ പ്രാർഥനയോടെ വാങ്ങി പുതിയ കയർ ഇട്ട് പഴയ കയർ തിരിച്ചു നൽകും.കാലിയും കയറും കൂടി കൊടുക്കരുതു എന്ന വിശ്വാസം.വിറ്റ ആൾക്കും വാങ്ങിയ ആൾക്കും നഷ്ടം പറ്റീട്ടില്ല എന്നു തോന്നും.ഒരിക്കലും വളർത്താനെന്നല്ലാതെ അറുക്കാൻ ആണു വാങ്ങുന്നതെന്നു പറയാറില്ല. അറവ് ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ വളരെ രഹസ്യമായിരുന്നു.
കാലി പടികടന്നാൽ തൊഴുത്തിലുള്ളവർ അമറും.അന്നു മുഴുവൻ ഒരു അസ്വസ്ഥത തൊഴുത്തിലുണ്ടാവും.ചത്താലും അങ്ങനെ തന്നെ. കുട്ടി പോയ പശു കുറെ നേരം കരയും.കയർ പൊട്ടിക്കാൻ വെപ്രാളം കാണിക്കും.വിറ്റ സാധനം ചിലപ്പോൾ കയർപൊട്ടിച്ചു തിരിച്ചു വരും.പുതിയ ഉടമസ്ഥൻ പിന്നാലേയും.

കഥകൾ...ശൈലികൾ...ചൊല്ലുകൾ
(പശുചത്താലും മോരിലെ പുളി പോകില്ല: പഴംചൊല്ല് )

ഒരിക്കൽ ഒരാൾ ചന്തയിൽ തന്റെ പശുവിനെ വിൽക്കാൻ പോയി. പശു മഹാ അശ്രീകരം.അതാ വിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതു.ചന്തയിൽ ചെന്നു സത്യസന്ധമായി വിൽക്കാൻ തുടങ്ങി. വാങ്ങാൻ വരുന്നവരോട് ...പാലു കുറവാണു...ചുരത്തില്ല....കറക്കുമ്പോൾ ചവിട്ടും...കുത്തും....അശ്രീകരം ആണു...എന്നൊക്കെ വിസ്തരിച്ചു പറഞ്ഞു. വാങ്ങാൻ വന്നവരൊക്കെ തിരിച്ചു പോയി.
വിൽക്കാനാവാതെ മൂപ്പർ വിഷമിച്ചു ഇരുന്നു.
അപ്പോഴാണു ഒരു ദല്ലാൾ സഹായിക്കാനെത്തിയതു.അയാൽ പറഞ്ഞു.ഞാൻ വിറ്റു തരാം.പക്ഷെ കമ്മീഷൻ തരണം.തീർപ്പായി
ദല്ലാൾ പശുവിന്റെ കയർ പിടിച്ചു ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ദാ...നല്ല പശു...10 നാഴി പാലു രണ്ടുനേരവും കറക്കാം...ഏതു ചെറിയ കുട്ടിക്കും കറക്കാം....തീറ്റ കുറച്ചേ വേണ്ടൂ....ചെറിയ വിലക്കു വിൽക്കാൻ തയ്യാറ്....
പലരും വന്നു വില പേശി....പിശകി നിൽക്കുകയാണു..
ഇതു കണ്ട ഉടമസ്ഥൻ എഴുന്നേറ്റു. ഇത്ര നല്ലതാ ഇദ് ച്ചാൽ ഞാൻ വിൽക്കുന്നില്ല.നീയ്യ് വിൽക്കണ്ടാ...ഇങ്ങോട്ടു തന്നേക്ക്...ഇത്ര നല്ലതാ ന്നു എനിക്കറിയില്ലായ്യിരുന്നു.കഷ്ടം. [ നാട്ടുകഥ ]